کفشهایم را میپوشم و در زندگی قدم میزنممن زنده ام و زندگیارزش رفتن داردآن قدر می روم تا صدای پاشنه هایمگوش ناامیدی را کر کندخوب میدانم که گاه کفشها،پاهایم را میزند، میفشارد و به درد میاوردامامن همچنان خواهم رفتزیرا زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز داردماندن در کار نیستگذشته های دردناک را رها میکنم و به آینده نامعلومنمی اندیشمولی این را میدانم؛گذشته با آینده یکسان نیستزندگی نه ماندن است نه رسیدنزندگی به سادگی رفتن استبه همین راحتی،زندگی چقدر آسان است…زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز دارد..

: برای رفتن چمدان میبندند؛

برای ماندن دل

من کدام راببندم؟

که نه خیال رفتن دارم,

نه توان ماندن...

خیلی دلم گرفته به طرز عجیبی... بی نهایت سرشارم از دلتنگی... نه اینکه چیزی بخوام یا کسی رو بخوام نه ... این که حسم رو حرفم رو نمیتونم بگم دلم گرفته .. چقدر دل گرفتگی بده خیلی هم بد.. راستی همیشه حرفهامو بهت میگم چه وقتایی که هستی چه وقتهایی که نیستی ... الان که نمیدونم هستی یا نیستی یعنی خودت نیستی و لی انگار اینجایی با اینکه نیستی ... با این حال نمی تونم حرف بزنم نمیدونم چرا اصلن نمیشه حرف زد ... یعنی حرفی نیست که بشه زد ... اصلا ولش کن اصلا بی خیال اصلن هیچی ... این روزهای

تو آن شعری که من

جایی نمی خوانم...

مرا از دور تماشا کن....

من از نزدیک غمگینم...

روزی از روزها ،

شبی از شب ها ،

خواهم افتاد و خواهم مرد ،

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم .

تا هرچه دورتر بیفتم ،

تا هرچه دیرتر بیفتم ،

هرچه دیرتر و دورتر بمیرم .

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه ،

پیش از آن که می توانسته ام بروم و بمانم ،

افتاده باشم و جان داده باشم ،

همین .

((دکتر علی شریعتی))

لا اقل باش

تا

بهار آید ...

مهدی اخوان ثالث

در نزن

رفته ام از خویش

کسی منزل نیست ...